Make your own free website on Tripod.com

จดหมายฉบับนี้ เป็นจดหมายจากแม่ผมที่อยู่บ้านโคก จ.ขอนแก่น ซึ่งผมพึ่งจะทราบว่าตอนนั้นท่านป่วยหนัก และท่านเป็นห่วงลูกทุกๆคน ที่ทั้งเรียนและกำลังหางานอยู่ในกรุงเทพ และผมกำลัง จะรีไทร์ ผมลอกจากต้นฉบับโดยไม่ได้แก้ไขใดๆ เป็นจดหมายที่เขียนจากคนที่
เรียนจบ ป2 ครับผม

วันที่ 9 กรฎาคม 2532 ลูกหล่าเอ้ย แม่ได้รับ จ.ม. เจ้าแล้วแต่นาน
แม่ก็ลอเงินพี่เตี้ยเขาว่าจะออก แต่กับ ไม่ออกเลย แม่เลยหาใหม่พอดีน้อบกับ
บ้านถ้า... ... ... ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรไม่ได้ อย่างนั้นเพราะแม่เป็นห่วงลูกมากเพราะครวม
หวังของแม่อยู่กับลูกทุกคน แม่เลยฝากมา ฝากกับพี่น้อยเขานี้แหละ ถ้าลูกได้รับเงินแล้ว ให้ตอบแม่ด่วน แม่จะรอฟังข่าวอยู่ทางบ้าน ถึงอย่างไรก็อด
กั้นไปก่อน ครวมอดกั้นทำให้เกิดความสำเล็ด อ๋อเรื่องพี่ณีเป้นอย่างไงบ้าง พี่ได้งานจริง
เหรือเปล่า เอา จ.ม. ให้พี่ณี อ่านด้วย

เป็นอย่างไรบ้างหละลูกปราณี ลูกได้ทำ งานจริงๆแล้วไช่ไหม เป็นไงจึงไม่ส่ง
ข่าวให้แม่ด้วย ทั่งๆหลวงพ่อก็ถาม ว่าปราณีส่งข่าวมาอีกเหรือยังๆ เลยหลวง
พ่อ แม่ตอบอย่างงี้ แม่อวยพรให้ลูกปราณี ของแม่ได้ทำงานสมคำตั่งใจของลูกณี
เทญเรียนมาตั้งแต่เล็กจนโตพึ้งได้ทำงานแม ก็พอยดีใจตามลูกด้วยแม่คนเดียวเป็นผู้ฟันป่า
อุปสักทุกอย่างเพื่อเป็นหน้าต่างแห่งชีวิต ของลูกทุกคน แม่ก็ภากภูมใจที่สุดในชีวิต
ของแม่ปราณีเอ๊ย ลูกวุชตสบายดีเหรือ เงิน ของลูกวุชตออกเหรือยัง ถึงอย่างไงก็ดูน้อง
ไปก่อน ลูกเอ้ย แม่ก็เป็นห่วงลูกวุชตเหมือนกัน ท้ายนี้ไม่มีอะไรลูกคงสบายดีทุกคน แม่ดีเช่นกัน
แม่